|
Title
|
زبانِ بدن راهكاري براي كنايه سازي؛ مطالعۀ موردي مرزبان نامۀ وراويني
|
|
Type
|
Article
|
|
Keywords
|
بلاغت، مرزبان نامه، كنايه، زبان بدن، ارتباط.
|
|
Abstract
|
كنايه، بنا بر تعريف بلاغيون متقدّم، لفظي است كه از آن لازم معناي اصلي اش اراده مي شود امّا ارادۀ معناي اصلي حين ارادۀ لازم معناي اصلي نيز جايز است و همين قيد كنايه ها را از «استعاره» و «مجاز» بازمي شناساند. آبشخورهاي كنايه ها گوناگون اند و تأمل بر آن ها حاكي از آن است كه گروهي از كنايه ها با زبان بدن پيوند دارند؛ يعني حالاتي از بدن، تغييراتي فيزيكي يا اشاراتي توسّط اعضا، به شكلي كنايي بيانگر معناي ثانوي است؛ مثلاً گردن برافراشتن، چين به پيشاني انداختن، قدم به جلو برداشتن، آستين افشاندن و ... . در اين جستار كه به روش تحليل- توصيفي و با تكيه بر منابع كتابخانه اي فراهم آمده است، اين قبيل كنايه ها در كتاب «مرزبان نامه» به عنوان جامعۀ آماري مورد تحليل و واكاوي قرارگرفته است. بدين منظور پس از استخراج كنايه هاي موجود در مرزبان نامه، اين كنايه ها با پيش چشم داشتنِ هستۀ مركزي شان گونه بندي شده اند تا نشان داده شود كه زبان بدن در توليد كنايه ها چه نقش آفريني اي دارد و نحوۀ عمل آن چگونه است. افزون بر آنكه سعدالدّين وراويني، عبارات برگرفته از زبان بدن را كه دلالتي كنايه دارد، در راستاي هدف خود كه بازآفريني ادبي يك متن كهن است، با استفاده از شگردهاي زيبايي شناسيك و بلاغي، به شكل هاي ادبي و تصويرسازي هاي ستودني مختلفي بيان مي نمايد كه شايان بازشناساني و بررسي است.
|
|
Researchers
|
msoud kazerani (First researcher) , Hossein Salimi (Second researcher) , Mojahed Gholami (Third researcher)
|