|
Title
|
نقش تروماي دوران كودكي و سبك هاي دلبستگي در سبك هاي مديريت تعارض در روابط عاطفي: ميانجي گري راهبردهاي تنظيم هيجان
|
|
Type
|
Thesis
|
|
Keywords
|
: تروماي دوران كودكي، سبك هاي دلبستگي، تنظيم هيجان، مديريت تعارض، مدل سازي معادلات ساختاري
|
|
Abstract
|
زمينه: تعارض در روابط عاطفي يكي از رايج ترين چالش هاي بين فردي در دوران بزرگسالي است و نحوه ي مديريت آن نقش تعيين كننده اي در پايداري اين روابط ايفا مي كند. تجربه هاي آسيب زاي دوران كودكي و سبك هاي ناايمن دلبستگي از عوامل شناخته شده اي هستند كه مي توانند از طريق تأثير بر راهبردهاي تنظيم هيجان، الگوهاي مديريت تعارض در بزرگسالي را شكل دهند
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش تروماي دوران كودكي و سبك هاي دلبستگي (اضطرابي و اجتنابي) در سبك هاي مديريت تعارض در روابط عاطفي، با ميانجي گري راهبردهاي تنظيم هيجان، انجام شد.
روششناسي: جامعه ي آماري پژوهش را دانشجويان دانشگاه خليج فارس بوشهر تشكيل مي دادند كه با روش نمونه گيري خوشه اي چندمرحله اي، 448 نفر از آنان به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه ي تروماي دوران كودكي (CTQ)، پرسشنامه ي تجربه در روابط نزديك-تجديدنظرشده (ECR-R)، مقياس كوتاه دشواري در تنظيم هيجان (DERS-16) و پرسشنامه ي سبك هاي مديريت تعارض رحيم (ROCI-II) گردآوري و با روش مدل سازي معادلات ساختاري (SEM) و با استفاده از روش بوت استرپ در نرم افزار AMOS تحليل شد.
يافتهها: دلبستگي اضطرابي و تروماي دوران كودكي هر دو بر دشواري در تنظيم هيجان اثر مستقيم و معنادار داشتند، درحالي كه اثر دلبستگي اجتنابي معنادار نبود. دلبستگي اجتنابي با سبك هاي اجتناب و سلطه گري رابطه ي مثبت و با سبك هاي يكپارچگي و مصالحه رابطه ي منفي نشان داد. تروماي دوران كودكي تنها با سبك يكپارچگي رابطه ي معنادار داشت. هيچ يك از فرضيه هاي ميانجي گري راهبردهاي تنظيم هيجان تأييد نشد. وضعيت رابطه ي عاطفي (مجرد در برابر داراي رابطه) به عنوان تعديل گر، دو مسير از مدل را به طور معنادار تعديل كرد؛ درحالي كه جنسيت نقش تعديل گر معناداري نداشت.
نتيجهگيري: يافته ها نشان مي دهند كه دلبستگي اجتنابي و تروماي دوران كودكي با كاهش استفاده از سبك هاي سازنده ي مديريت تعارض مرتبط اند، اما اين تأثير عمدتاً از طريق مسيرهاي مستقيم رخ مي دهد، نه زنجيره ي ميانجي گرانه ي راهبردهاي تنظيم هيجان. يافته هاي پژوهش لزوم بازنگري در طراحي پژوهش هاي آتي، به ويژه در نمونه هاي باليني تر و با طرح هاي طولي، براي شناسايي دقيق تر اين سازوكار را نشان مي دهد.
|
|
Researchers
|
negar ghomati (Student) , Soran Rajabi (First primary advisor) , Golestaneh Seyed Mousa (Advisor)
|