هژبر دباغ

معماری بیوفیلیک به عنوان یکی از رویکردهای نوین طراحی، با الهام از ارتباط ذاتی انسان و طبیعت، در پی ارتقای سلامت روانی و جسمی کاربران است. به کارگیری عناصری چون نور طبیعی، گیاهان، آب، رنگ های الهام گرفته از طبیعت و مصالح بومی، علاوه بر بهبود کیفیت فضایی، می تواند به نیازهای روان شناختی افراد نیز پاسخ دهد. روش پژوهش حاضر توصیفی-تحلیلی، بر پایه مطالعات کتابخانه ای و با تحلیل منابع علمی است و نقش معماری بیوفیلیک را در گروه های سنی مختلف بررسی می کند. نتایج پژوهش حاضر نشان می دهد کودکان از محیط های تعاملی و محرک حسی برای رشد شناختی و اجتماعی بهره مند می شوند؛ بزرگسالان در چنین فضاهایی کاهش استرس و بهبود عملکرد ذهنی و سالمندان نیز به دلیل دسترسی آسان به طبیعت، آرامش، حس تعلق و کیفیت زندگی بالاتری را تجربه می کنند. در مجموع، معماری بیوفیلیک می تواند به عنوان ابزاری مؤثر در ارتقای کیفیت زندگی و رفاه روانی- اجتماعی افراد در سنین مختلف مورد توجه قرار گیرد.