هژبر دباغ

بحران تغییرات اقلیمی، محیط ساخته شده را به یکی از کلیدی ترین میدان های مداخله برای کاهش انتشار و افزایش تاب آوری تبدیل کرده است. این مقاله با اتکا به ادبیات تخصصی، چارچوب «ساختمان های کربن خالص صفر و تاب آور» (NZCRB) را به عنوان استانداردی یکپارچه معرفی می کند که هم زمان دو محور کاهش انتشار در چرخه عمر ساختمان و سازگاری با مخاطرات فیزیکی اقلیم آینده را پوشش می دهد. در بخش کاهش انتشار، راهبرد «اول کارایی» به عنوان نقطه شروع تبیین شده و نشان داده می شود که استانداردهایی مانند پسیوهاوس با معیارهای کمی سخت گیرانه، می توانند تقاضای انرژی عملیاتی را به طور چشمگیر کاهش دهند. سپس برقی سازی سامانه های ساختمان و ادغام تولید تجدیدپذیر در محل به عنوان مسیر تکمیلی حذف کربن عملیاتی طرح می شود. در گام بعد، با نزدیک شدن انرژی عملیاتی به صفر، اهمیت کربن نهفته برجسته شده و راهبردهای کاهش آن شامل استفاده مجدد سازگارانه، سبک سازی سازه، جایگزینی مصالح کم کربن (به ویژه چوب انبوه) و اصول اقتصاد چرخشی و طراحی برای جداسازی مورد بحث قرار می گیرد. مقاله همچنین تأکید می کند که تمرکز صرف بر کارایی پوسته و هوابندی می تواند ریسک بیش گرمایش داخلی را افزایش دهد؛ ازاین رو، راهبردهای سرمایش غیرفعال و آسایش حرارتی سازگارانه باید جزء الزامی طراحی باشند. در مقیاس شهری نیز زیرساخت سبز و آبی به عنوان راهکاری چندمنفعتی برای کاهش جزیره گرمایی و مدیریت رواناب معرفی می شود. در نهایت، نقش ابزارهای دیجیتال (IoT، دوقلوی دیجیتال و هوش مصنوعی) در پایش و راستی آزمایی عملکرد و پشتیبانی از الزامات LCA و مقررات آینده جمع بندی می گردد.