احمد قربان پور

زمینه:در فضای رقابتی و دیجیتالی امروز، مدیریت کیفیت با ورود فناوری های صنعت 4.0 دچار تحول بنیادین شده است و مفهوم کیفیت 4.0 به عنوان رویکردی نوین برای پاسخ گویی به انتظارات متغیر مشتریان مطرح گردیده است. هدف:هدف اصلی این پژوهش، تحلیل پویای اثر استقرار کیفیت 4.0 با تأکید بر بُعد زیرساخت و نوآوری بر رضایت مشتری و تعیین استراتژی بهینه برای مدیران صنعتی ایران در افق بلندمدت است. روش‏شناسی:پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر رویکرد، مبتنی بر پویایی سیستم است. داده های مورد استفاده از شاخص های عملکردی و کیفیتی سازمان در بازه زمانی 1396 تا 1402 استخراج گردید. یافته‏ها:نتایج شبیه سازی نشان داد که رضایت مشتری متغیری پویا، انباشتی است. سناریوهای مبتنی بر بهبودهای کوتاه مدت کیفیت، افزایش سریع اما ناپایدار رضایت مشتری را ایجاد می کنند. در مقابل، سناریوهایی که بر تقویت زیرساخت های فناورانه، نوآوری مستمر و کنترل نرخ زوال کیفیت متمرکز بودند، سطوح بالاتر از رضایت مشتری را در بلندمدت نشان دادند. نتیجه‏گیری:بر اساس یافته ها، استقرار موفق کیفیت 4.0 مستلزم نگاه سیستمی، مرحله ای و زیرساخت محور است و تمرکز صرف بر فناوری یا بهبودهای مقطعی کیفیت نمی تواند رضایت پایدار مشتری را تضمین کند.