باقر گرگین

همه گیری جهانی ویروس کرونا )کووید19-( یکی از بزرگترین چالشهای سالمت عمومی قرن اخیر بود که با اجرای طرح های قرنطینه و فاصله گذاری اجتماعی در سراسر جهان، ابعاد مختلف حیات اجتماعی، اقتصادی و دینی را تحت تأثیر قرار داد وبرای جلوگیری از شیوع آن، اکثر کشورها طرحهای قرنطینه و فاصلهگذاری اجتماعی را اجرا نمودند. این پژوهش با هدف واکاوی مؤلفههای نظری و عملی اتخاذ شده توسط برخی ازعلمای دینی در نهایت، این پژوهش به این نتیجه میرسد که در بحرانهایی از این دست، نهاد دین با برجسته ساختن آموزه های توحیدی، بر احیای فطرت و ترویج سبک زندگی مؤمنانه که شامل صبر، نوعدوستی و اعتماد به فرجام نیک (زندگی پس از مرگ و لطف الهی) است، تأکید نموده است. مواجهه با این بحران جهانی انجام شده است و تبیین انتظارات آنان از مسئوالن کشوری و لشکری، کادر درمانی و عموم مردم در مسیر دفع عوارض این پاندمی بوده است.روش تحقیق بر پایه مطالعات اسنادی و تحلیل محتوای کیفی منابع دیجیتال و مکتوب، از جمله سخنرانیها و ویدئوهای منتشر شده از مراجع در فضای مجازی استوار است. دادههای حاصل از این واکاوی نشان میدهد که رویکردهای ایشان در مدیریت بحران به دو بخش مؤلفههای عملی )غالب بر واکنشها( و مؤلفههای نظری و تبیینی تقسیم میشوند؛ که بخش اعظم تمرکز بر اقدام فوری اجتماعی بوده است وبرجستهترین این اقدامات، فراخوان و حمایت قاطع از پویشهای کمکهای مؤمنانه و لزوم استمرار آنها جهت حمایت از آسیبدیدگان اقتصادی و اجتماعی بوده است. همچنین، بسیج گروههای داوطلب برای یاریرسانی در امور عمومی غیرتخصصی در مراکز درمانی، یک رویکرد عملی محوری تلقی شد و در بعد نظری نیز یکی از مهمترین وظایف دینی، آموزش همگانی برای تفکیک میان عقیده دینی و یافتههای تحقیقات علمی در حوزه سالمت بود تا از خلط مبحث و شیوع تفاسیر نادرست جلوگیری شود. عالوه بر این، برجسته ساختن نقش حیاتی زن در مدیریت بحران خانواده و تقدیر از فداکاریهای آنان نیز جایگاه ویژهای یافت. در