راضیه خسروی

یکی از چال شهای پیشرو در توسعه میادین نفت سنگین از طریق رو شهای تزریق آب پایه، تولید زودهنگام آب تزریقی و عدم تولید مناسب نفت است. این رخداد می تواند در نتیجه شرایط نامطلوب تحر کپذیری باشد که ناهمگنی مخزن نیز آن را تشدید می نماید. در چنین شرایطی ب هکارگیری رو شهای مبتنی بر تزریق پلیمر م یتواند پتانسیل مطلوبی را برای ارتقاء رو شهای تزریق آ بپایه فراهم کند. در این مطالعه یک مدل تحلیلی برای پی شبینی سریع رفتار جریانی تزریق محلول پلیمر در شرایط یک مخزن نفت سنگین در مقیاس مغزه )ریز( و مخزن توسعه داده شده است. جهت دست یابی به این هدف، ابتدا یک مدل تحلیلی بر مبنای تئوری باکلی-لورت در مقیاس مغزه ب همنظور طراحی سیلا بزنی پلیمر و بررسی تأثیر مکانیس مهای حاکم بر افزایش بازیافت نفت ارائه شد. سپس در مقیاس مخزن، اثر ناهمگنی در قالب پارامتر کوال، و اثر شوری )شوری آب دریا و شرایط رقیق شده آن( بر عملکرد روش تزریق پلیمر در نظر گرفته شد. طبق نتایج در مقیاس مغزه، تزریق پلیمر منجر به افزایش 7% بازیافت نفت نسبت به تزریق آب دریا شد. در شرایط مخزن ناهمگن، این عملکرد مثبت چش مگیرتر بوده و منجر به 12 % تولید نفت اضافی نسبت به آب دریا گردید. درخصوص تأثیر شوری، نتایج حاصله بیانگر ه مافزایی روش تزریق آب ک مشور-پلیمر بود و در شرایط مغزه و مخزن، به ترتیب 10 و 4% تولید نفت بیشتر از تزریق پلیمر را ب هدنبال داشت. مدل تحلیلی توسعه داده شده ابزار مناسبی برای طراحی فرآیند تزریق پلیمر در شرایط مختلف از شوری و ناهمگنی م یباشد که م یتواند به منظور تسهیل در تصمیم گیر یهای تکن کیی و اقتصادی در مقیاس مخزن مورد استفاده قرار گیرد.