سیف اله اندایش

هدف: هدف این پژوهش شناسایی وضعیت تولید علم در حوزه هوش مصنوعی و مربیگری، تعیین کشورهای و مؤسسات فعال، تحلیل شبکه همکاری های علمی، استخراج خوشه های موضوعی و شناسایی گرایش های نوظهور پژوهشی است. روش: این مطالعه با استفاده از رویکرد علم سنجی (bibliometrics) و داده های استخراج شده از پایگاه Scopus، با کمک نرم افزارهای ScientoPy و Bibliometrix، به تحلیل کمی تولیدات علمی، شبکه هم نویسندگی، تحلیل هم واژگانی و نقشه برداری علمی پرداخت. یافته ها: یافته ها نشان می دهد که حوزه هوش مصنوعی و مربیگری طی چند دهه اخیر رشد شتابانی داشته و همکاری های علمی بین المللی در این زمینه رو به افزایش است. سه خوشه موضوعی اصلی شامل فناوری های هوش مصنوعی و یادگیری ماشینی در مربیگری هوشمند، تعاملات انسانی و آموزش مهارتی، و کاربردهای سلامت محور مربیگری هوشمند شناسایی شدند. همچنین کشورهای ایالات متحده، بریتانیا و هند بیشترین سهم تولید علمی را دارند و مؤسساتی مانند Harvard Medical School و Vrije University Amsterdam نقش کلیدی ایفا کرده اند. روندهای نوظهور پژوهشی نشان دهنده حرکت به سوی استفاده از مدل های زبانی بزرگ (LLM) و سیستم های تعاملی هوشمند در مربیگری است. نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاکی از آن است که حوزه هوش مصنوعی و مربیگری از مرحله فناوری محور به مرحله یکپارچگی انسان–ماشین در حال گذر است، به طوری که هدف اصلی توانمندسازی مربیان انسانی و بهبود کیفیت فرآیندهای آموزشی، درمانی و عملکردی است. این پژوهش نقشه راهی برای مطالعات آینده و توسعه چارچوب های اخلاقی و کاربردی مربیگری هوشمند ارائه می دهد.