ابراهیم ستوده

این پژوهش به منظور بررسی اثرات به کارگیری سطوح بالای کربوهیدرات در قالب برنامه های روزانه محدودیت پروتئینی بر عملکرد رشد، کارایی تغذیه، تغییرات متابولیک، وضعیت اکسیداتیو، فعالیت آنزیم های گوارشی و ترکیب بافتی بدن میگوی پا سفید غربی (Litopenaeus vannamei) انجام شد. در این تحقیق، میگوهای با وزن اولیه تقریبی 1گرم به مدت 56 روز با استفاده از جیره هایی با سطوح مختلف پروتئین (30 و 40 درصد)، و سطح کربوهیدرات بالا (15 درصد نشاسته) تغذیه شدند. تیمارهای غذایی شامل شامل (3P40-6P30، P40، P30، 1P40-2P30، 1P40-2P30HC و 3P40-6P30HC) بودند. قبل از ذخیره سازی لاروها، مخازن نگهداری میگو ها و وسایل مورد نیاز به طور کامل ضدعفونی و سپس با آب شستشو شد. برای انجام این آزمایش تعداد 350 قطعه میگو با میانگین وزن تقریبی 5/1 گرم و این آزمایش در 7 تیمار با 3 تکرار در نظر گرفته شد. میگو ها در 21 مخزن با حجم 300 لیتر آب و تراکم 25 قطعه میگو در هر مخزن به صورت کاملا تصادفی انتخاب و توزیع شدند. تیمارهای آزمایشی به ترتیب شامل: P40: در تمام دوره تغذیه با جیره حاوی 40 درصد پروتئین؛P30 : در تمام دوره تغذیه با 30 درصد پروتئین؛ P30+HC: در تمام دوره تغذیه جیره حاوی 30 درصد پروتئین و 30 درصد کربوهیدرات؛ 40-2P30 HC : در طول دوره تغذیه، یک روز تغذیه با پروتئین 40 درصد و 2 روز تغذیه با جیره حاوی 30 درصد پروتئین و کربوهیدرات 30 درصد؛ 1P40-2P30: روز اول تغذیه با پروتئین 40 درصد، دو روز بعد تغذیه با جیره حاوی 30 درصد پروتئین 30 درصد و . 1P40-6P30: یک روز تغذیه با پروتئین 40 درصد، 6 روز بعد با پروتئین 30 درصد انجام شد. نتایج مربوط به شاخص های رشد میگوی پا سفید غربی نشان داد که سطح پروتئین و کاربرد برنامه های غذایی متناوب، تأثیر معنی داری بر پارامترهای تولیدی داشته است (P<0.05). بر این اساس، وزن نهایی (FW) بین تیمارهای آزمایشی اختلاف معنی داری داشت (P<0.05)، به طوری که تیمارهای P40 و 1P40-2P30 با بالاترین وزن نهایی در گروه آماری بالاتر و تیمار P30 با کمترین وزن در گروه پایین تر قرار گرفتند. نرخ رشد ویژه (SGR) نیز تحت تأثیر تیمارهای غذایی قرار گرفت و اختلاف معنی داری بین تیمارها مشاهده شد (P<0.05)؛ بالاترین نرخ رشد ویژه در تیمار P40 مشاهده شد و پایین ترین مقدار آن مربوط به تیمار P30 بود، در حالی که سایر تیمارها در