حیدر احمدی

پروژه های آموزش کاربردی دانشگاه در تعامل با صنایع به طور معمول با چالش هایی نظیر تنوع ذی نفعان، محدودیت منابع و عدم قطعیت های اجرایی مواجه اند. در سال های اخیر، هوش مصنوعی به عنوان یک فناوری تصمیم یار، امکان بهبود مدیریت عملکرد این پروژه ها را فراهم کرده است؛ با این حال، تشخیص اینکه کدام کاربردهای هوش مصنوعی از منظر توسعه پایدار اهمیت بیشتری دارند، همچنان یک مسئله کلیدی برای مدیران و پژوهشگران محسوب می شود. هدف این پژوهش، رتبه بندی کاربردهای هوش مصنوعی در مدیریت عملکرد پروژه های آموزش کاربردی بر اساس سه معیار پایداری اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش شناسی توصیفی–تحلیلی است و طراحی آن بر مبنای مدل پیاز پژوهش ساندرز صورت گرفته است. ابتدا با مرور ادبیات و تحلیل محتوای منابع علمی، هشت کاربرد اصلی هوش مصنوعی در این حوزه شناسایی شد. سپس با استفاده از روش تصمیم گیری چندمعیاره TOPSIS و با وزن دهی معیارهای اقتصادی (0.40)، اجتماعی (0.35) و زیست محیطی (0.25)، مراحل نرمال سازی، ساخت ماتریس وزن دار، تعیین ایده آل های مثبت و منفی و محاسبه ضریب نزدیکی اجرا گردید. یافته ها نشان داد که مدیریت ریسک پروژه بالاترین اولویت را دارد و پس از آن بهینه سازی و تخصیص منابع و برآورد هزینه پروژه قرار می گیرند. همچنین کاربردهایی مانند «قابلیت مشاهده در لحظه» و «پشتیبانی مشارکت ذی نفعان» در سطح میانی و مواردی چون «چابکی»، «پیش بینی مدت زمان» و «پیش بینی عملکرد» در رتبه های پایین تر قرار گرفتند. نتایج این پژوهش می تواند راهنمایی برای دانشگاه ها و صنایع در جهت سرمایه گذاری هدفمند بر کاربردهای مؤثر هوش مصنوعی فراهم کند.