سیدسجاد جعفری

پس از رحلت پیامبر اسلام(ص)، مسلمانان دچار اختلاف نظر شده و به فرقه ها و مذاهب گوناگونی تقسیم شدند. شناخت این فرق، به درک صحیح از تنوع و گستردگی مذاهب اسلامی، تفاوت ها و اشتراکات آنها با یکدیگر و نیز با دیگر مذاهب کمک می کند و میتواند از بروز انحرافات و شبهات پیشگیری نماید. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف سنخ شناسی فرق کلامی شیعه در عصر امامان صادقین(ع)انجام شده است. این تحقیق به روش توصیفی و با استفاده از منابع کتابخانه ای صورت گرفته است. یافته ها نشان می دهد که در این دوره فرقه های مهم شیعی عبارتاند از: کیسانیه که امامت را پس از امام حسین(ع) در محمد حنفیه می دانستند؛ زیدیه که به زید بن علی(ع) منسوب اند و قیام مسلحانه را علاوه بر علم و زهد، شرط امامت می شمرند؛ اسماعیلیه که امامت را پس از امام صادق(ع) در فرزند بزرگ ایشان، اسماعیل، جاری می دانند؛ امامیه که بزرگترین فرقه شیعه است و با حفظ برخی مشترکات با دیگر فرق، هدف اصلی خود را اجرای احکام الهی و جلوگیری از بدعت در اسلام می داند و غلات که یکی از گروه های انحرافی است و درباره امام عقاید مبالغه آمیز و غیرمتعارف دارد.