سیدجواد حسینی

زمینه: سرطان معده یکی از شایع ترین بدخیمی های دستگاه گوارش به شمار می رود که به دلیل فقدان علائم اختصاصی در مراحل اولیه، اغلب در مراحل پیشرفته تشخیص داده می شود. رشد غیرقابل کنترل سلول های اپی تلیال پوشش معده منجر به تشکیل تومورهای بدخیم شده و این بیماری همچنان یکی از علل مهم مرگ ومیر ناشی از سرطان در جهان است. در سال های اخیر، نقش lncRNAها به ویژه MALAT1 و SNHG1 در تنظیم تکثیر، بقا و پیشرفت سرطان معده مورد توجه قرار گرفته است. از سوی دیگر، استفاده از ترکیبات طبیعی گیاهی به عنوان رویکردهای مکمل ضدسرطانی، به دلیل سمیت کمتر، اهمیت فزاینده ای یافته است. هدف: هدف از این مطالعه، بررسی اثر عصاره آبی گیاه بابونه (Matricaria chamomilla) بر سمیت سلولی و میزان بیان lncRNAهای MALAT1 و SNHG1 در رده سلولی سرطان معده انسانی AGS بود. روش‏شناسی: در این مطالعه تجربی، گل های خشک شده بابونه پس از تأیید گونه، آسیاب و عصاره آبی آن تهیه گردید. عصاره پس از فیلتراسیون، تغلیظ و خشک سازی انجمادی به صورت پودر خالص مورد استفاده قرار گرفت. سلول های AGS در محیط RPMI 1640 حاوی 10٪ سرم جنین گاوی و آنتی بیوتیک کشت داده شدند. ارزیابی سمیت سلولی عصاره بابونه با آزمون MTT در بازه غلظتی 1 تا 4 میلی گرم بر میلی لیتر و پس از 24 ساعت تیمار انجام شد و غلظت مهاری 50٪ (IC₅₀) محاسبه گردید. پس از تیمار سلول ها در غلظت IC₅₀، RNA کل با استفاده از RNX-Plus استخراج شد و کیفیت آن توسط نانودراپ و الکتروفورز ژل آگاروز بررسی گردید. سنتز cDNA با استفاده از آنزیم نسخه بردار معکوس انجام شد و صحت آن با PCR ژن مرجع ACTB تأیید گردید. سپس میزان بیان mRNA ژن های MALAT1 و SNHG1 به روش PCR نیمه کمی ارزیابی شد. محصولات PCR روی ژل آگاروز 2٪ الکتروفورز و شدت باندها با نرم افزار ImageJ اندازه گیری و نسبت به ACTB نرمال سازی شدند. تحلیل آماری داده ها با آزمون t مستقل انجام گرفت و سطح معنی داری 0.05 < P در نظر گرفته شد. نتایج: نتایج آزمون MTT نشان داد که عصاره آبی بابونه اثر سیتوتوکسیک وابسته به دوز بر سلول های AGS دارد و مقدار IC₅₀ برابر با 26/2 میلی گرم بر میلی لیتر پس از 24 ساعت تعیین شد. بررسی مورفولوژی سلولی حاکی از کاهش چسبندگی، گردشدگی سلول ها و افزایش سلول های جداشده در گروه تیمار شده بود. تحلیل بیان ژن نشان داد که تیمار سلول