مصطفی دهقانی

هدف این پژوهش بررسی اثربخشی آموزش مثبت اندیشی بر تاب آوری، همدلی و پریشانی روان شناختی مادران دارای فرزند با اختلال یادگیری خاص بود. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون همراه با پیگیری و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل 342 مادر در شهر بوشهر بود که 46 نفر به صورت در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هرکدام 23 نفر) گمارده شدند. ابزارها شامل مقیاس تاب آوری کانر–دیویدسون، پرسشنامه همدلی دیویس و مقیاس پریشانی روان شناختی کسلر بود. مداخله آموزش مثبت اندیشی در 10 جلسه 90 دقیقه ای برای گروه آزمایش اجرا شد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس، تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون بنفرونی در نرم افزار SPSS نسخه 26 تحلیل شدند. نتایج نشان داد که آموزش مثبت اندیشی تأثیر معناداری بر افزایش تاب آوری (η²=0.54, P<0.01)، افزایش همدلی (η²=0.62, P<0.01) و کاهش پریشانی روان شناختی (η²=0.74, P<0.01) دارد. همچنین تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر نشان داد اثر زمان، گروه و تعامل زمان×گروه در هر سه متغیر معنادار است. آزمون های تعقیبی بنفرونی نیز بیانگر پایداری اثرات مداخله در مرحله پیگیری بودند. آموزش مثبت اندیشی به عنوان یک مداخله مؤثر می تواند موجب بهبود شاخص های روان شناختی مادران دارای فرزند با اختلال یادگیری خاص شود و اثرات آن در طول زمان پایدار باقی می ماند.