مصطفی دهقانی

پایداری ازدواج یکی از مفاهیم کلیدی در روابط زناشویی است که به تداوم و ماندگاری پیوند زوج ها در طول زمان اشاره دارد. هدف پژوهش حاضر، تمایز زوج های دارای زندگی زناشویی پایدار و ناپایدار بر اساس سبک های دلبستگی، تمایزیافتگی و شیوه های حل تعارض در استان بوشهر بود. روش پژوهش از نوع توصیفی ـ همبستگی با طرح پیش بینی بود که در آن از روش تحلیل تمیز برای شناسایی متغیرهای متمایزکننده زوج های با زندگی زناشویی پایدار و ناپایدار استفاده گردید. جامعه آماری شامل افراد متأهل ساکن استان بوشهر در سال 1403 بود که بر اساس نقطه برش شاخص عدم ثبات زناشویی، 113 نفر در گروه دارای زندگی زناشویی پایدار و 113 نفر در گروه دارای زندگی زناشویی ناپایدار قرار گرفتند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های؛ شاخص عدم ثبات زناشویی (MII)، سبک های دلبستگی (RAAS)، تمایزیافتگی (DSI–SF) و شیوه های حل تعارض (RRS) گردآوری و به روش آماری تحلیل تمیز و با نرم افزار آماری SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که سبک های دلبستگی (اجتنابی و اضطرابی)، تمایزیافتگی و شیوه های حل تعارض (یکپارچه، اجتنابی، مسلط، مصالحه ای و ملزم شده) به طور معناداری توانایی تمایز و طبقه بندی افراد در گروه های دارای زندگی زناشویی پایدار و ناپایدار را دارند (001/0p <، 71/83 =χ²، 68/0 =wilks’ Lambda). بر این اساس می توان نتیجه گرفت که این متغیرها نقش مهمی در تمایز افراد دارای زندگی زناشویی پایدار و ناپایدار ایفا می کنند و می توانند به عنوان شاخص های کلیدی در ارزیابی پایداری ازدواج مورد استفاده قرار گیرند.