مصطفی دهقانی

هدف: پایداری ازدواج یکی از مفاهیم اساسی در روابط زناشویی است که به تداوم و ماندگاری پیوند میان زوجین در طول زمان اشاره دارد. هدف پژوهش حاضر، پیش بینی پایداری ازدواج بر اساس دلبستگی عاشقانه، عملکرد جنسی و شیوه های حل تعارض در زنان دارا و فاقد زندگی زناشویی پایدار در استان اصفهان بود. روش: این پژوهش با روش توصیفی ـ همبستگی و در قالب طرح پیش بینی انجام شد و از تحلیل تمیز به منظور شناسایی متغیرهای متمایزکننده زنان با زندگی زناشویی پایدار و ناپایدار استفاده گردید. جامعه آماری شامل زنان متأهل ساکن استان اصفهان در سال 1403 بود که بر اساس نقطه برش پرسشنامه بی ثباتی زناشویی، 326 نفر در گروه زندگی زناشویی پایدار و 190 نفر در گروه زندگی زناشویی ناپایدار قرار گرفتند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های بی ثباتی زناشویی زنان ادواردز، جانسون و بوث، شیوه­های رفتاری فارمن و هنر ، عملکرد جنسی روزن و همکاران و شیوه های حل تعارض رحیم، گردآوری و با روش تحلیل تمیز تحلیل شدند. یافته ­ها: نتایج نشان داد که سبک های دلبستگی عاشقانه (ایمن، پریشان، گسسته)، عملکرد جنسی و شیوه های حل تعارض (یکپارچه، اجتنابی، مسلط، مصالحه ای و ملزم شده) به طور معناداری توانایی پیش بینی عضویت زنان در دو گروه پایدار و ناپایدار را دارند. نتیجه ­گیری: بر این اساس می توان نتیجه گرفت که این متغیرها نقش مهمی در تمایز بین این دو گروه ایفا نموده و می توانند به عنوان شاخص های کلیدی در ارزیابی، پیشگیری از بی ثباتی زناشویی و طراحی مداخلات درمانی زوج محور مورد توجه قرار گیرند.