نیلوفر پناهی

شیوه های جابجایی شهری، به عنوان تجربه ای روزمره که کیفیت زندگی شهروندان را شکل می دهد، نقشی تعیین کننده در خلق یا تضعیف شادی فردی و جمعی آنها دارند. هدف از این پژوهش شناسایی تاثیر شیوه-های مختلف جابجایی بر شادی افراد در شهر بوشهر است. بدین منظور با 30 نفر از شهروندان ساکن بوشهر مصاحبه نیمه ساختاریافته انجام شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد پیاده روی ساحلی با تقویت حس تعلق و کاهش استرس، شادی عمیقی ایجاد می کند، اما گرمای سوزان و نبود مسیرهای سایه دار و پیوسته، این فرصت را محدود می سازد. دوچرخه سواری علیرغم نشاط جسمانی و اکتشاف، به دلیل کمبود مسیرهای ایمن و اختلاط با ترافیک، عمدتاً به پارک ها محدود شده است. اتوبوس های شهری با صرفه جویی مالی و بازیابی زمان، استرس رانندگی را کاهش می دهند، اما تأخیر، ازدحام و نبود تهویه مناسب، تجربه را ناخوشایند می کنند. تاکسی ها راه نجاتی حیاتی اما گران هستند و کرایه های متغیر اضطراب مالی ایجاد می کنند. خودروی شخصی نیز مشکلاتی نظیر هزینه های سنگین و استرس پارکینگ را به همراه دارد. بنابراین، دستیابی به شادی پایدار مستلزم توسعه زیرساخت های ایمن و سایه دار، بهبود ناوگان حمل ونقل عمومی، تنظیم عادلانه کرایه ها و ترویج ترکیب هوشمندانه شیوه های حمل ونقل برای حل تناقضات روانی، اقلیمی و اقتصادی در نظام جابجایی بوشهر است.