سوران رجبی

زمینه: سلامت زنان کلید توسعه جامعه است و توجه به جنبه های جسمی، روانی و اجتماعی آن، به بهبود عملکرد روزانه آنان منجر می شود. اختلال ملال پیش از قاعدگی می تواند تأثیر عمیقی بر سلامت فردی و روابط خانوادگی و شغلی زنان داشته باشد. ازاین رو بررسی متغیرهای مؤثر بر این اختلال بسیار پراهمیت است. هدف: هدف اصلی این مطالعه بررسی میزان تأثیر متغیرهای تنظیم هیجان، شفقت به خود و کیفیت زندگی بر روی علائم اختلال ملال پیش از قاعدگی با در نظر گرفتن نقش میانجی متغیر خودخاموشی بود. روش‏شناسی: جامعه آماری این پژوهش 405 نفر از دانشجویان زن دانشگاه شیراز در مقاطع مختلف تحصیلی بودند که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. در این مطالعه روش مدلیابی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی با استفاده از نرم افزار Smart PLS 4 برای بررسی میزان تأثیر متغیرها بر روی متغیر اختلال ملال پیش از قاعدگی و همچنین بررسی نقش میانجی متغیر خودخاموشی برای متغیرهای مستقل استفاده شد. یافته‏ها: بر اساس نتایج به دست آمده، متغیرهای تنظیم هیجان، شفقت به خود، کیفیت زندگی و خودخاموشی ترتیب به میزان 189/0-، 295/0- ، 195/0- و 259/0 بر روی متغیر اختلال ملال پیش از قاعدگی تأثیر گذاشتند که همگی این روابط در سطح 95 درصد معنادار بودند. همچنین متغیر خودخاموشی فقط در رابطه بین متغیرهای شفقت به خود و اختلال ملال پیش از قاعدگی نقش میانجی داشت. نتیجه‏گیری: ازآنجاکه رابطه متغیرهای تنظیم هیجان، شفقت به خود و کیفیت زندگی با متغیر اختلال ملال پیش از قاعدگی معکوس بود، ازاین رو افزایش این متغیرها با کاهش علائم اختلال ملال پیش از قاعدگی همراه می شود. عکس این موضوع در مورد متغیر خودخاموشی صادق است.