عبدالمحمد موحد

این پایان نامه، پژوهشی تطبیقی دربارهٔ از خود بیگانگی در رمان تصویر دوریان گری اثر اسکار وایلد و فیلم ماده ساختهٔ کورالی فارژا استت. در این پژوهش با تکیه بر مفاهیم فلسفیِ وانموده ها از ژان بودریار، بدباوری از ژان پل سارتر و مفهوم «آن ها» از مارتین هایدگر، استدلال می شود که ترکیبی از عوامل درونی و بیرونی باعث می شود شخصیت های اصلی، یعنی دوریان گری و الیزابت اسپارکل، باور کنند که تنها راهِ حفظِ جایگاه اجتماعیِ کنونیِ خود (در مورد دوریان) یا بازیابیِ جایگاهِ گذشته شان (در مورد الیزابت)، پذیرش و درونی سازیِ سبکِ زندگیِ تحمیل شده است. با استفاده از چارچوب نظری سارتر، نشان داده می شود که هر دو شخصیت در حالتِ بدباوری به سر می برند و حقیقتِ زیستی خویش را انکار می کنند. دوریان، فسادِ اخلاقیِ خود را در پرترهٔ اش متجلی می سازد تا زیبایی و معصومیتِ ظاهری اش را حفظ کند؛ در حالی که الیزابت با تقسیم زیستی وجودِ خویش، تلاش می کند زیباییِ موردِ تقاضای بازار را بازگرداند. با بهره گیری از مفهوم هایدگری «آن ها» این پایان نامه تبیین می کند که این انکارِ واقعیتِ جسمانی، ریشه در هنجارهایِ اجتماعیِ غیرشخصی دارد. اخلاق گراییِ ویکتوریایی در رمان تصویر دوریان گری و صنعتِ سرگرمی در فیلم ماده، سیستم هایِ غیرشخصی اند که اولویتِ قاطعی به زیبایی، جوانی و تأییدِ عمومی می دهند و همهٔ ارزش هایِ دیگر را نادیده می گیرند. در نهایت، با استناد به نظریهٔ وانموده ها بودریار، این پژوهش استدلال می کند که وجودِ اصیلِ الیزابت، با نسخه ایِ قابل فروش جایگزین می شود و خودِ اخلاقی و جسمانیِ دوریان نیز توسط پرتره اش جایگزین می گردد؛ پرتره ای که تمامِ پیامدهایِ اعمالِ او را در خود جذب می کند. در هر دو مورد، جسمِ حقیقی و خودِ حقیقی از بازنمایی هایِ خویش گسسته و جدا می شوند