سید نورالدین امیری

رشد سریع جمعیت سالمندان، برنامه ریزی شهری را با چالش تأمین عادلانه و کارآمد خدمات، زیرساخت ها و محیط های شهری متناسب با نیازهای این گروه مواجه کرده است. در این شرایط، شناخت تفاوت های درون شهری در تحقق ابعاد شهر دوستدار سالمند می تواند شواهد لازم را برای برنامه ریزی محله محور و اولویت بندی مداخلات شهری فراهم کند. پژوهش حاضر با هدف مقایسه سه محله سنگی، نیدی و دواس شهر بوشهر از نظر ابعاد هشت گانه شهر دوستدار سالمند و بررسی نقش این ابعاد در پیش بینی رضایت سالمندان از سکونت انجام شد. این پژوهش از نوع کمی و مقایسه ای است و داده ها با استفاده از پرسشنامه استاندارد شهر دوستدار سالمند سازمان جهانی بهداشت از 300 نفر از سالمندان 60 سال و بالاتر گردآوری شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه، آزمون تعقیبی توکی و رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین سه محله در شش بعد شامل ساختمان ها و فضاهای بیرونی، حمل ونقل، مسکن، مشارکت اجتماعی، احترام و شمول اجتماعی و حمایت اجتماعی و خدمات سلامت تفاوت آماری معناداری وجود دارد و سالمندان محله سنگی در اغلب این ابعاد وضعیت محله را نامطلوب تر از دو محله دیگر ارزیابی کردند. همچنین، از میان ابعاد هشت گانه شهر دوستدار سالمند، تنها بعد حمایت اجتماعی و خدمات سلامت توانست رضایت سالمندان از سکونت را به طور مثبت و معناداری پیش بینی کند، هرچند قدرت تبیین مدل محدود بود. یافته ها نشان می دهد که تحقق ابعاد شهر دوستدار سالمند در محلات شهر بوشهر یکنواخت نیست و توجه به تفاوت های محله ای می تواند مبنایی برای برنامه ریزی و تخصیص هدفمندتر منابع شهری باشد.