|
Title
|
واكاوي اولويت بندي مناطق لايروبي خور بساتين در پارك ملي-دريايي نايبند خليج فارس
|
|
Type
|
Article
|
|
Keywords
|
آناليز سلسله مراتبي (AHP)، اكوسيستم هاي ساحلي، جنگل هاي حرا، تالاب نايبند، خليج فارس، مديريت پايدار
|
|
Abstract
|
اكوسيستم هاي ساحلي–دريايي، به ويژه جنگل هاي مانگرو، از اركان اصلي پايداري محيط زيست، ذخيره كربن، حفاظت ساحلي و معيشت جوامع محلي به شمار مي روند. با اين حال، رسوب گذاري بيش از حد ناشي از مداخلات انساني و اختلال در رژيم هاي هيدروديناميكي، تهديدي جدي براي تداوم عملكرد اين اكوسيستم ها محسوب مي شود. تالاب نايبند در جنوب ايران، به ويژه خور بساتين، طي دو دهه اخير با تشديد رسوب گذاري و كاهش محسوس پوشش جنگل هاي حرا مواجه بوده است. پژوهش حاضر با هدف واكاوي و اولويت بندي مناطق بهينه لايروبي در خور بساتين به منظور حفاظت و احياي جنگل هاي مانگرو انجام شد. اين مطالعه به صورت پژوهش تركيبي متوالي كيفي–كمي طراحي گرديد. در فاز كيفي، با مرور نظام مند پيشينه پژوهش و انجام مصاحبه با خبرگان، معيارها و شاخص هاي مؤثر استخراج و در قالب يك درخت تصميم ساختاربندي شد. در فاز كمي، به منظور وزن دهي و اولويت بندي معيارها و گزينه هاي لايروبي، از روش تحليل سلسله مراتبي (AHP) و مقايسه هاي زوجي بهره گرفته شد. نتايج نشان داد معيارهاي جريان جزر و مدي، جريان آب و حجم رسوب گذاري، بيشترين اهميت را در تعيين نقاط بهينه لايروبي دارند. بر اساس سنتز نهايي معيارها، از ميان شش نقطه بررسي شده، نقاط 3 (0/245836)، 5 (0/228598) و 4 (0/181904) به ترتيب بالاترين اولويت را داشتند، در حالي كه نقطه 1 كمترين اولويت را داشت. يافته هاي اين پژوهش مي تواند به عنوان مبنايي علمي براي تصميم سازي، برنامه ريزي اجرايي و مديريت پايدار تالاب نايبند مورد استفاده قرار گيرد. شايان ذكر است كه اين مطالعه در سال هاي 1402 و 1403 انجام شده است.
|
|
Researchers
|
shobeir karami (First researcher) , Ali Dindarloo (Second researcher) , Saeed Zarei (Third researcher) , hosein moein (Fourth researcher)
|