|
Title
|
تحليل و بررسي تقابل هاي دوگانه در غزليات حيدري وجودي
|
|
Type
|
Thesis
|
|
Keywords
|
تقابل هاي دوگانه، ساختارگرايي، حيدري وجودي، غزل.
|
|
Abstract
|
تقابل هاي دوگانه به عنوان يكي از اساسي ترين اركان نظريۀ ساختارگرايي، بازتابي از نظام فكري و هستي شناسانۀ بشر در طول تاريخ است. بر اساس ديدگاه سوسور، معنا و ارزش واحدهاي زباني در نسبت و تقابل با ديگر واحدهاي زبان شكل مي گيرد و هر واژه يا نشانه در ارتباط با غياب يا حضور نشانه هاي ديگر تعريف مي شود. اين بنيان نظري، بستر مهمي براي تحليل متون ادبي و كشف لايه هاي پنهان معنايي را فراهم مي سازد.
پژوهش حاضر با تكيه بر اين ساختار نظري، به تحليل و بررسي تقابل هاي دوگانه در غزليات حيدري وجودي، شاعر و عارف برجستۀ معاصر افغانستان پرداخته است. هدف اصلي تحقيق، بررسي كاركرد تقابل هاي دوگانه در بازتاب انديشه ها و نگرش هاي عرفاني شاعر و نشان دادن نقش آن ها در شكل گيري زيبايي هاي زباني و شعر اوست. اهميت اين مطالعه در آن است كه علاوه بر ارائۀ تصويري روشن از شيوۀ بيان و جهان بيني عرفاني حيدري وجودي، مي تواند به گسترش دانش ادبيات عرفاني معاصر افغانستان و نيز كاربرد نظريه هاي زبان شناختي در نقد ادبي ياري رساند.
روش تحقيق به صورت كتابخانه اي و با رويكرد تحليلي_توصيفي انجام شده است. جامعه آماري شامل صد غزل برگزيده از ديوان غزليات حيدري وجودي است كه با دقت مورد تحليل قرار گرفته است. در يافته هاي پژوهش، 340 نمونه تقابل شناسايي شد كه در سه دستۀ كلي تقابل هاي معنايي، واژگاني و ادبي قرار مي گيرند. بررسي بسامدها بيانگر آن است كه تقابل هاي معنايي بيشترين حضور را دارند و اين امر گوياي آن است كه شاعر از اين ابزار زباني در جهت بازنمايي عميق ترين لايه هاي تفكر عرفاني وسلوكي بهره گرفته است. و صرفا ابزاري براي خلق تضاد هاي زيبايي هاي صوري نيستند. بنابراين، مطالعۀ حاضر علاوه بر معرفي جايگاه ويژۀ تقابل هاي دوگانه در شعر حيدري وجودي، مي تواند الگويي براي تحليل متون عرفاني معاصر در پرتو نظريه هاي زبان شناختي و نقد ساختارگرايانه به شمار آيد.
|
|
Researchers
|
sakineh ataei (Student) , Hossein Salimi (First primary advisor) , Mojahed Gholami (Advisor)
|