|
Title
|
انعطاف پذيري فضايي به عنوان راهبردي براي ارتقاي تجربه ي انساني در
معماري
|
|
Type
|
Presentation
|
|
Keywords
|
فضاي انعطاف پذير، معماري، تجربه فضايي، طراحي معماري
|
|
Abstract
|
در سال هاي اخير، فضاي انعطاف پذير به عنوان يكي از رويكردهاي مؤثر در طراحي معماري معاصر مورد توجه قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف بررسي تأثير اين نوع فضاها بر تجربه ي ادراكي و رواني كاربران و تبيين تفاوت آن ها با فضاهاي ثابت از منظر رضايت، آرامش ذهني و كيفيت تجربه ي فضايي انجام شده است. روش تحقيق كيفي و از نوع توصيفي–تحليلي بوده و داده ها از طريق مطالعات كتابخانه اي گردآوري شده اند. يافته ها نشان مي دهد كه انعطاف پذيري صرفاً به معناي جابه جايي عناصر يا تغيير كاربري فضا نيست، بلكه به توانايي محيط در پاسخ گويي به نيازهاي رواني و ادراكي كاربران نيز مربوط مي شود. مؤلفه هايي همچون نور طبيعي، ارتباط با فضاي سبز، رنگ، بافت و مرزهاي نرم در شكل گيري اين كيفيت نقش اساسي دارند و مي توانند حس تعلق، آرامش و خلاقيت را در كاربران تقويت كنند. در مقابل، فضاهاي ثابت با وجود برخورداري از نظم و تعريف عملكردي مشخص، در پاسخ گويي به نيازهاي متغير و تجربه ي انساني محدودتر عمل مي كنند. بر اين اساس، فضاهاي انعطاف پذير با تلفيق ابعاد عملكردي و روان شناختي، بستري پويا و چندلايه براي ارتقاي كيفيت تجربه ي زيستي انسان معاصر فراهم مي آورند.
|
|
Researchers
|
bita rezaepour (First researcher) , Seyed Mohammad Mousavi (Second researcher)
|