|
Title
|
اثربخشي آموزش مثبت انديشي بر تاب آوري، همدلي و پريشاني روانشناختي مادران داراي فرزند با اختلال يادگيري خاص
|
|
Type
|
Article
|
|
Keywords
|
كلمات كليدي: آموزش مثبت انديشي, تاب آوري, همدلي, پريشاني روانشناختي, اختلال يادگيري
|
|
Abstract
|
هدف اين پژوهش بررسي اثربخشي آموزش مثبت انديشي بر تاب آوري، همدلي و پريشاني روان شناختي مادران داراي فرزند با اختلال يادگيري خاص بود. اين پژوهش از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون–پس آزمون همراه با پيگيري و گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل 342 مادر در شهر بوشهر بود كه 46 نفر به صورت در دسترس انتخاب و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل (هركدام 23 نفر) گمارده شدند. ابزارها شامل مقياس تاب آوري كانر–ديويدسون، پرسشنامه همدلي ديويس و مقياس پريشاني روان شناختي كسلر بود. مداخله آموزش مثبت انديشي در 10 جلسه 90 دقيقه اي براي گروه آزمايش اجرا شد. داده ها با استفاده از تحليل كوواريانس، تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر و آزمون بنفروني در نرم افزار SPSS نسخه 26 تحليل شدند. نتايج نشان داد كه آموزش مثبت انديشي تأثير معناداري بر افزايش تاب آوري (η²=0.54, P<0.01)، افزايش همدلي (η²=0.62, P<0.01) و كاهش پريشاني روان شناختي (η²=0.74, P<0.01) دارد. همچنين تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر نشان داد اثر زمان، گروه و تعامل زمان×گروه در هر سه متغير معنادار است. آزمون هاي تعقيبي بنفروني نيز بيانگر پايداري اثرات مداخله در مرحله پيگيري بودند. آموزش مثبت انديشي به عنوان يك مداخله مؤثر مي تواند موجب بهبود شاخص هاي روان شناختي مادران داراي فرزند با اختلال يادگيري خاص شود و اثرات آن در طول زمان پايدار باقي مي ماند.
|
|
Researchers
|
feyzyeh hoshmand (First researcher) , Yousef Dehghani (Second researcher) , Mostafa Dehghani (Third researcher)
|