عباس عباسی

در این پژوهش به بررسی تاثیر نوع متن مبدا بر محصول نهایی نوشتاری در ارزشیابی نگارش یکپارچه در میان زبان آموزان ایرانی EFL در سطح متوسط پرداختیم و آسان ترین و دشوارترین ژانرها را برای زبان آموزان را شناسایی کردیم. برای دستیابی به این هدف، پانزده زبان آموز ایرانی EFL در سطح متوسط (N = 15) در تکالیف نوشتن یکپارچه مبتنی بر چهار ژانر متن منبع شامل استدلالی (Argumentative)، علت و معلول (Cause and Effect)، توضیحی (Explanatory) و مسئله–راه حل (Problem–Solution) شرکت کردند. نوشته ها با استفاده از یک مقیاس نمره دهی تحلیلی (analytic scoring rubric) ارزیابی شدند. برای تحلیل داده ها، از آمار توصیفی و آزمون فریدمن و سپس آزمون های ویلکاکسون با اصلاح بونفرونی استفاده شد. یافته ها نشان داد که ژانر متن منبع تأثیر آماری معناداری بر عملکرد نگارش یکپارچه زبان آموزان دارد. بالاترین نمرات مربوط به ژانر استدلالی و پایین ترین نمرات مربوط به ژانر مسئله–راه حل بود که نشان دهنده تفاوت های معنادار میان ژانرها است. در مجموع، نتایج حاکی از آن است که نوع ژانر نقش معناداری در عملکرد نوشتن یکپارچه ایفا می کند و آشنایی با ژانر و پیچیدگی شناختی از عوامل کلیدی مؤثر بر کیفیت نوشتار زبان آموزان به شمار می آیند.