ابراهیم ستوده

ماهی سی باس آسیایی یکی از گونه های اقتصادی و مهم در آبزی پروری است که ارتقای سلامت و کارایی پرورشی آن نیازمند استفاده از افزودنی های تغذیه ای نوین می باشد. بر همین اساس، پژوهش حاضر باهدف بررسی اثرات متیل سولفونیل متان بر شاخص های رشد، بقاء، ایمنی، فعالیت های آنتی اکسیدانی و بیان ژن IGF-1، IL-1b، Lysozyme، SOD، HSP70 در بچه ماهی سی باس آسیایی طراحی گردید. در این مطالعه 300 قطعه بچه ماهی با میانگین وزن اولیه 08/0 ± 98/0 گرم و طول اولیه 84/3 سانتی متر به طور تصادفی در 15 مخزن توزیع شدند و به مدت 42 روز با پنج تیمار شامل گروه شاهد، و سطوح 5/0، 1، 2 و 4 گرم در هر کیلوگرم جیره، با سه تکرار، تغذیه شدند. در پایان دوره، بالاترین میانگین وزن و طول نهایی 335/0± 83/17 گرم و 224/0 ± 19/11 سانتی متر در بچه ماهیان تغذیه شده با تیمار 4 گرم متیل سلفونیل متان و پائین ترین میانگین وزن و طول نهائی 056/1 ± 67/14 گرم 155/0 ± 57/10 سانتی متر در تیمار 5/0 گرم ثبت شد. نتایج نشان داد که متیل سلفونیل متان تأثیر معنی داری بر شاخصه های رشد و بقاء در بین تیمار ها مشاهده نشد (P> 0.05)، در میان شاخص های ایمنی، سطح آنزیم AST در تیمار حاوی 5/0 گرم متیل سولفونیل متان، و مقادیر ALT و ALP در تیمارهای 5/0 و 4 گرم به طور معنی داری کمتر از سایر تیمارها بود (P<0.05)، به طوری که دوز 5/0 گرم در کیلوگرم به عنوان سطح بهینه در بهبود شاخص های ایمنی شناسایی شد. بیشترین فعالیت آنزیم سوپراکسید دیسموتاز در تیمارهای 1 و 2 گرم، و همچنین بیشترین سطوح گلوتاتیون پراکسیداز، کاتالاز و ظرفیت آنتی اکسیدانی کل در تیمار 2 گرم مشاهده شد که همگی افزایش معنی داری نسبت به سایر تیمارها نشان دادند (P<0.05)، سطح بهینه برای آنتی اکسیدانی 2 گرم در کیلوگرم ثبت شد. بیان ژن های IGF-1 و لیزوزیم در تیمار حاوی 2 گرم متیل سولفونیل متان و همچنین بیان ژن های IL-1β و سوپراکسید دیسموتاز در تیمار 4 گرم به طور معنی داری افزایش یافتند(P<0.05)، در حالی که بیان ژن HSP70 در هیچ یک از تیمارها تغییر قابل توجهی نشان نداد (P> 0.05)،