اسماعیل تماری

هدف: هدف پژوهش حاضر، سنتز نانوذرات روی اکسید و بارگذاری آن روی هیدروژل بر پایه بیوپلیمرهای دریایی (سدیم آلژینات، کیتوسان و کاپاکاراگینان) و همچنین بررسی اثر این نانوذرات بر پایداری حرارتی، رفتار تورمی، فعالیت ضدباکتریایی انتخابی و الگوی رهایش وابسته به pH می باشد. روش‏شناسی: ساخت هیدروژل در مقادیر بهینه شده و سنتز نانو ذرات اکسیدروی به روش هیدروترمال صورت گرفت. طیف نگاری فروسرخ تبدیل فوریه، طیف سنجی فرابنفش-مرئی، آنالیز میکروسکوپ الکترونی روبشی، آزمون آنالیز حرارتی همزمان و آزمون پراش پرتو ایکس و همچنین آزمون های آنتی باکتریال هاله عدم رشد، حداقل غلظت مهارکننده رشد و حداقل غلظت کشنده باکتری بر روی باکتری گرم مثبت استافیلوکوکوس اورئوس و گرم منفی اشرشیاکلی، آزمون مهار رادیکال آزاد DPPH و رهایش دارو انجام شد. یافته‏ها: مشاهده شد که با افزودن نانوذرات روی اکسید به هیدروژل میزان درصد تورم هیدروژل حاوی نانوذرات اکسید روی در تمامی بازه های مورد بررسی کمتر از هیدروژل خالص بود و 60 دقیقه زودتر به پایداری رسید. نمونه های هیدروژل در غلظت های 20–2000 µg/mL خاصیت مهار رادیکال آزاد حدود 20% از خود نشان دادند. در آزمون هاله عدم رشد، هیچ ناحیه شفافی عاری از رشد میکروبی در اطراف نمونه های هیدروژل حاوی نانوذرات روی اکسید مشاهده نشد ولی نتایج آزمون آنتی باکتریال حداقل غلظت مهارکننده و حداقل غلظت باکتری کش نشان داد که هیدروژل حاوی نانوذرات روی اکسید حداقل غلظت باکتری کش و حداقل غلظت مهارکننده 75 روی باکتری های گرم مثبت و حداقل غلظت باکتری کش 35 و حداقل غلظت مهارکننده 25/6 روی باکتری های گرم منفی دارد. رهایش نانوذره وابسته به pH بود؛ به طوری که طی 2 ساعت نخست در pH برابر 5/5 ، حدود 30% دارو و در pH برابر 4/7، حدود 19% دارو آزاد شد. نتیجه‏گیری: نانوذرات پس از بارگذاری روی هیدروژل، توانایی محدودی در مهار رادیکال آزاد و مهار رشد میکروبی دارد، اما دارای فعالیت ضدباکتریایی انتخابی روی باکتری گرم مثبت استافیلوکوکوس اورئوس و باکتری گرم منفی اشرشیاکلی و قابلیت رهایش کنترل شده و وابسته به pH بوده که ویژگی مناسبی برای کاربردهای دارویی موضعی و هدفمند در نظر گرفته می شود.