صدیقه هاشم نیا

زمینه: در دهه های اخیر، رشد تصاعدی موارد سرطان و محدودیت های روش های درمانی موجود، پژوهشگران را به جستجوی راهکارهای نوین و مؤثرتر برای مقابله با این بیماری سوق داده است. در این میان، نانوحامل ها به دلیل قابلیت های منحصربه فردشان در هدف گیری دقیق سلول های سرطانی و کاهش عوارض جانبی، موردتوجه ویژه ای قرار گرفته اند. پژوهش حاضر به معرفی و ارزیابی یک سیستم نانوحامل، متشکل از هیدروژل ژلاتین و نقاط کربنی مشتق شده از فولیک اسید، برای داروی ضدسرطان جمسیتابین می پردازد. در این پژوهش از هیدروژل ژلاتین به دلیل ویژگی های منحصربه فرد و مطلوب آن در حوزه دارورسانی استفاده شده است. ژلاتین یک پلیمر طبیعی است که از پروتئین کلاژن مشتق می شود و به دلیل زیست سازگاری، زیست تخریب پذیری، غیرسمی بودن و دردسترس بودن، گزینه ای ایده آل برای کاربردهای زیست پزشکی محسوب می شود. با این حال، ژلاتین به تنهایی از نظر مکانیکی ضعیف و از لحاظ حرارتی ناپایدار است. برای غلبه بر این محدودیت ها، در این تحقیق ژلاتین به شکل هیدروژل به کار رفته است. هیدروژل ها شبکه های پلیمری سه بعدی هستند که می توانند مقادیر زیادی آب را جذب کرده و ساختاری متخلخل ایجاد کنند. این ساختار متخلخل برای بارگذاری و رهاسازی کنترل شده دارو بسیار مناسب است. در این پژوهش، با استفاده از روش انجماد - ذوب، اتصالات عرضی فیزیکی در شبکه ژلاتین ایجاد شده که این امر پایداری ساختاری هیدروژل را افزایش می دهد و آن را به یک نانوحامل کارآمد برای داروی ضدسرطان جمسیتابین تبدیل می کند. نقاط کربنی فولیک اسید (FACDs) در این پژوهش به دلیل افزایش پایداری ساختاری نانوحامل مورداستفاده قرار گرفته است. نقاط کربنی فولیک اسید به عنوان یک عامل اصلاح کننده و پایدارکننده برای هیدروژل ژلاتین نیز عمل می کنند. نتایج این پژوهش نشان داد که حضور FACDs ساختار ثانویه ژلاتین را به نفع ساختار پایدارتر "هلیکس سه تایی" تغییر داده و از میزان "کلاف تصادفی" می کاهد که این موضوع به افزایش پایداری شبکه هیدروژل کمک شایانی می کند. هدف: جمسیتابین یکی از داروهای پرکاربرد در درمان انواع مختلف سرطان، از جمله سرطان پستان، لوزالمعده و سرطان ریه است. بااین حال، استفاده از این دارو به دلیل اثرات جانبی شدید و مقاومت دارویی، با چالش های فراوانی همراه است. هدف این پژوهش، تهیه یک نانوحامل بر پایه