ابراهیم رجب پور

این پژوهش با هدف تبیین پدیده شیفتگی تخصصی در اداره کل تعاون، کار و رفاه اجتماعی استان بوشهر، به بررسی نقش میانجی گرانه فرهنگ سازمانی مبتنی بر یادگیری و نوآوری در رابطه بین مدیریت راهبردی منابع انسانی و مدیریت تغییر با این پدیده می پردازد. روش پژوهش از نوع پیمایشی و جامعه آماری آن شامل 125 نفر از کارکنان این اداره کل بود که این تعداد ازنظر فرمول کوکران مورد تأیید قرار گرفت. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه های استاندارد و اقتباس شده برمبنای طیف پنج گزینه ای لیکرت بود. برای ارزیابی کیفیت مدل اندازه گیری، روایی همگرا، پایایی ترکیبی و پایایی آلفای کرونباخ مورد تأیید قرار گرفت که نتایج آن نشان داد تمامی مقادیر آلفای کرونباخ بالاتر از 7/0 هستند. همچنین، برای تأیید روایی واگرا علاوه بر شاخص فورنل- لارکر از نسبت هتروتریت به مونوتریت استفاده شد که مقادیر آن برای تمامی متغیرها زیر 9/0 به دست آمد. داده های جمع آوری شده سپس با استفاده از رویکرد مدل سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی و نرم افزار اسمارت پی.ال.اس3 تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان می دهد که تأثیر مستقیم مدیریت راهبردی منابع انسانی و مدیریت تغییر بر شیفتگی تخصصی معنادار نبوده، اما تأثیر غیرمستقیم آنها ازطریق فرهنگ سازمانی مبتنی بر یادگیری و نوآوری، معنادار است. این نتیجه، فرضیه میانجی گری کامل را تأیید می کند و نشان می دهد که اثربخشی راهبردهای مدیریتی در کاهش شیفتگی تخصصی، منوط به ایجاد تحول فرهنگی و تقویت محیط یادگیری و نوآوری در سازمان است.