ابراهیم رجب پور

بهبود عملکرد شغلی کارکنان برای موفقیت سازمان ها ضروری است. فرسودگی شغلی، به عنوان پیامدی از فشارهای محیط کار، موجب کاهش انگیزه و افت کیفیت عملکرد می شود، در حالی که سرمایه روانشناختی با مؤلفه هایی چون خودکارآمدی، امید، خوش بینی و تاب آوری می تواند نقش حمایتی و تقویتی در بهبود عملکرد ایفا کند. همچنین، پدیده «استعفای بی سروصدا» به عنوان رفتاری پنهان و روبه رشد در سازمان ها، با کاهش انگیزه، ابتکار و تعلق شغلی، عملکرد کارکنان را تهدید می کند. این پژوهش با هدف بررسی تأثیر سرمایه روانشناختی و فرسودگی شغلی بر عملکرد شغلی با نقش میانجی استعفای بی سروصدا در میان کارکنان بانک ملت استان بوشهر انجام شد. روش تحقیق کاربردی، توصیفی–پیمایشی و مبتنی بر پرسشنامه استاندارد بود. جامعه آماری شامل 366 نفر از کارکنان و حجم نمونه 188 نفر بر اساس فرمول کوکران تعیین شد. داده ها با مقیاس پنج درجه ای لیکرت جمع آوری و پایایی ابزار با آلفای کرونباخ و روایی آن با شاخص های AVE و معیار فورنل و لارکر بررسی شد. تحلیل داده ها در دو سطح توصیفی و استنباطی انجام گرفت. یافته ها نشان داد فرسودگی شغلی تأثیر منفی معناداری بر عملکرد دارد و سرمایه روانشناختی تأثیر مثبت معناداری بر عملکرد می گذارد. همچنین، استعفای بی سروصدا هم به طور مستقیم بر عملکرد اثر منفی دارد و هم به عنوان میانجی، رابطه فرسودگی شغلی و عملکرد را تضعیف می کند. نتیجه گیری اینکه ارتقای سرمایه روانشناختی می تواند راهکاری مؤثر برای کاهش فرسودگی شغلی، پیشگیری از استعفای بی سروصدا و بهبود عملکرد کارکنان در سازمان ها، به ویژه در محیط های پرفشار بانکی، باشد