|
Title
|
جايگاه باورهاي عاميانه در شيوهي درمان دورهي قاجار بر مبناي متون سفرنامههاي خارجي
|
|
Type
|
Article
|
|
Keywords
|
قاجاريه، پزشكي، درمان، باورهاي عاميانه، سياهان خارجي
|
|
Abstract
|
در دوران قاجار، جامعهي ايران با گذار تدريجي از سنت به تجدد، بهويژه در حوزهي بهداشت و درمان،
روبرو بود. باورهاي عاميانه، طب سنتي ايراني و تأثيرات اوليه طب غربي، نقش مؤثري در شكلگيري
نگرش عمومي نسبت به سلامت و شيوههاي درماني ايفا ميكردند. گزارشهاي سياحان خارجي،
تصويري قابل تأمل از برخورد جامعهي ايراني با بيماري، درمان و مفهوم سلامت در اين دوره ارائه
ميدهند كه تلفيقي از تجربيات فردي، باورهاي خرافي و تلاشهاي نوپاي پزشكي نوين را نشان
ميدهد. اين پژوهش با بهرهگيري از متون تاريخي، به بررسي نفوذ و گسترش باورهاي عاميانه طبي،
طب سنتي ايراني، طب غربي و عناصر خرافي در جامعهي ايران قاجاري پرداخته است. مردم در اين
دوره، نگرشهاي گوناگوني نسبت به علل بيماريها و شيوههاي درماني داشتند كه اغلب بر پايه طب
سنتي، تجارب فردي يا باورهاي نهادينهشده شكل ميگرفت. اين پژوهش با روش تاريخي و تحليل
دادههاي استخراجشده از منابع معتبر، گزارههاي تاريخي مرتبط با درمانگري در باورهاي عامه را تبيين
ميكند. پرسش اصلي پژوهش اين است چه عواملي در ترويج و رشد باورهاي عاميانه در شيوهي درمان
و پزشكي دورهي قاجار تأثيرگذار بوده است و باورهاي عاميانه چه جايگاهي در شيوهي طبابت دورهي
قاجاريه داشته است؟ يافتهها نشان ميدهد كه نگرشهاي فردي و تجربههاي اكتسابي گروهي در تبيين
علل بيماري و انتخاب روشهاي درماني نقش بسزايي داشتهاند. طب عاميانه و طب جديد همزمان در
جامعه حضور داشتند، اما مقاومت بخش زيادي از جامعه در برابر شيوههاي درماني نوين، ناشي از ضعف
در امكانات بهداشتي، شرايط اقليمي و اجتماعي خاص و نبود آگاهي عمومي نسبت به طب نوين، در
گسترش باورهاي عاميانه درماني عصر قاجار بوده است.
استناد: خسرويروش، سميه؛ و سعيدينيا، حبيبالله. ( .)1404جايگاه باورهاي عاميانه در شيوهي درمان دورهي
قاجا
|
|
Researchers
|
Somayyeh Khosraviravesh (First researcher) , Habibollah Saeidinia (Second researcher)
|