|
عنوان
|
بررسی اثر تجارب آسیب زای دوران کودکی بر تصویر بدنی با نقش واسطه ای شفقت به خود و نقش تعدیل گر نگرش فرهنگی اجتماعی به ظاهر در نوجوانان
|
|
نوع پژوهش
|
پایاننامه
|
|
کلیدواژهها
|
تجارب آسیب زای کودکی، نگرانی از تصویر بدنی، شفقت به خود، نگرش فرهنگی–اجتماعی، نوجوانان
|
|
چکیده
|
هدف: نوجوانی دوره ای حساس در شکل گیری نگرش نسبت به بدن است و عوامل فردی و اجتماعی متعددی می توانند در این فرایند نقش داشته باشند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه تجارب آسیب زای دوران کودکی با نگرانی از تصویر بدنی در نوجوانان انجام شد و نقش میانجی شفقت به خود و نقش تعدیل گر نگرش فرهنگی–اجتماعی نسبت به ظاهر مورد بررسی قرار گرفت.
روش: این پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی و مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل نوجوانان بود که نمونه با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تجارب آسیب زای دوران کودکی، مقیاس شفقت به خود، پرسشنامه نگرش فرهنگی–اجتماعی نسبت به ظاهر و پرسشنامه نگرانی از تصویر بدنی بودند. داده ها با استفاده از رویکرد حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شدند.
یافته ها: نتایج نشان داد تجارب آسیب زای دوران کودکی با نگرانی از تصویر بدنی رابطه مثبت و معنادار دارد (33/0=β ، 001/0P<). همچنین نگرش فرهنگی–اجتماعی نسبت به ظاهر پیش بین مثبت و معنادار نگرانی از تصویر بدنی بود (36/0=β ، 001/0P<). نقش میانجی شفقت به خود تأیید نشد، زیرا مسیرهای مرتبط با آن معنادار نبودند. در مقابل، نگرش فرهنگی–اجتماعی نقش تعدیل گر معناداری در رابطه میان تجارب آسیب زا و نگرانی از تصویر بدنی نشان داد (β=0.09, p=0.04)، هرچند اندازه اثر محدود بود. مدل نهایی توانست 35 درصد از واریانس نگرانی از تصویر بدنی را تبیین کند. نتیجه گیری: یافته ها نشان می دهد که تجارب آسیب زای دوران کودکی و نگرش های فرهنگی–اجتماعی نسبت به ظاهر با نگرانی از تصویر بدنی در نوجوانان مرتبط هستند. با این حال، شواهدی برای حمایت از نقش میانجی شفقت به خود به دست نیامد. با توجه به ماهیت مقطعی پژوهش، نتایج باید به عنوان روابط مشاهده شده تفسیر شوند و نه روابط علّی.
|
|
پژوهشگران
|
سیده ریحانه حسینی المدنی (دانشجو)، سوران رجبی (استاد راهنما اول)، افسانه مرادی (استاد مشاور)
|
|
تاریخ انجام
|
1405-04-21
|