مشخصات پژوهش

عنوان	بهینه سازی استخراج عصاره پلی ساکارید از میوه سپستان وبررسی کارایی آن در تولید نانوالیاف با پتانسیل استفاده به عنوان زخم پوش
نوع پژوهش	پایان‌نامه
کلیدواژه‌ها	استخراج عصاره پلی ساکاریدی؛ میوه سپستان؛ نانوالیاف؛ الکتروریسی؛ پانسمان زخم
چکیده	در این پژوهش، استخراج، شناسایی و به کارگیری پلی ساکاریدهای حاصل از میوه گیاه سپستان (Cordia myxa ) به عنوان یک ماده فعال زیستی برای تولید نانوالیاف مورد بررسی قرار گرفت. پلی ساکاریدها با دو روش استخراج با آب داغ (HWE) و استخراج با امواج فراصوت (USAE) بدست آمدند و شرایط استخراج با استفاده از روش سطح پاسخ (RSM) بهینه سازی شد. بازده های بهینه شامل 93/8 % برای HWE و 40/8 % برای USAE بود که برتری USAE را از نظر زمان فرآیند و کارایی تأییدکرد. اگرچه ترکیب ساکاریدهای تشکیل دهنده دو نمونه مشابه بود، اما پلی ساکارید حاصل از USAE خلوص بالاتری داشت؛ به طوری که فاقد پروتئین (در مقابل 2/8 % در HWE) و دارای خاکستر کمتر (3/4 %) بود و فعالیت آنتی اکسیدانی قوی تری نشان داد. این نمونه همچنین ویسکوزیته ظاهری بالاتر، پایداری کلوئیدی بهتر و پتانسیل زتا منفی تر داشت که نشانگر عملکرد و پایداری بالاتر آن است. بر این اساس، پلی ساکارید حاصل از USAE به عنوان گزینه مناسب تر برای الکتروریسی انتخاب شد. الکتروریسی محلول های مختلف از پلی ساکارید، مشخص کرد که پلی ساکارید خالص به تنهایی قابلیت الکتروریسی ندارد؛ اما مخلوط کردن آن با محلول 6 درصد وزنی پلی وینیل الکل امکان تولید نانوالیاف همگن را فراهم کرد. الیاف حاوی 25/0 و 5/0 درصد وزنی پلی ساکارید به صورت یکنواخت، با تخلخل بالا و پس از تیمار با بخار گلوتارآلدهید و HCl دارای شبکه پذیری و پایداری حرارتی مناسب بودند. آزمون های جذب آب، خاصیت آنتی اکسیدتی و تخریب زیستی نشان داد که این نانوالیاف ویژگی های مورد نیاز برای کاربردهای پانسمان زخم را دارا می باشد. مدل سازی رهش پلی ساکارید از الیاف نشان داد که انتشار در ساختار فیبری تابعی از ضخامت، شبکه بندی و تغییرات ضریب نفوذ است. ضریب نفوذ با استفاده از تئوری حجم آزاد مدل شد و کاهش آن در زمان، به ویژه در الیاف غلیظ تر، با داده های تجربی سازگار بود. تحلیل پروفیل غلظت بدون بُعد در راستای ضخامت نیز نشان داد که در الیاف حاوی 25/0 درصد وزنی پلی ساکارید رهش در مدت 72–96 ساعت تقریباً به طور کامل انجام می شود، در حالی که در الیاف حاوی 5/0 درصد پلی ساکارید بخش قابل توجهی از ماده فعال در ناحیه مرکزی باقی می ماند که ناشی از افزایش ضخامت و کاهش نفوذ پذیری داخلی است. آزمون های زیستی با سلول های فیبروبلاست L929 نیز نشان داد
پژوهشگران	علیرضا کشوری (دانشجو)، رضا آذین (استاد راهنما اول)، ساسان زائری (استاد مشاور)، شهریار عصفوری (استاد راهنما دوم)
تاریخ انجام	1405-02-09